Hallo, ik ben Pim van Raalte en ik ben 61 jaar oud.
Hieronder vertel ik een deel van mijn levensverhaal. Ik voel het als een plicht dit te doen om mensen te laten weten dat er altijd hoop is en een kans op genezing.
Door een moeilijke jeugd waarin ik een aantal trauma’s opliep ben ik op latere leeftijd als gevolg daarvan psychisch ziek geworden. Ook liep ik op latere leeftijd nog de ziekte van Lyme op.
Na mijn afstuderen ben ik eerst gaan reizen over de wereld en heb ik als gevolg daarvan nog een tijd in het buitenland gewoond op de Malediven en in Afrika.
Ik probeerde destijds te copen met mijn moeilijke jeugd die mij gevormd heeft en de angsten die ik daarvan had overgehouden. Door de trauma’s waren er Zielendelen uitgecheckt als overlevingsmechanisme (dissociatie noemen ze dit in de psychiatrie). Door de trauma’s werd ik erg onzeker over mijzelf en zocht ik houvast. Ik ontwikkelde een dwangstoornis (O.C.D.). Het was voor mij een manier om meer zekerheid te creëren en houvast te bieden voor mijzelf. Dit deed ik door magisch denken, het uitvoeren van rituelen en daarin te geloven. Ik kreeg daardoor op den duur last van teldwang met bezweringen die wel uitliepen op gemiddeld zo’n 60.000 tellingen per dag…
Ik had tot ver in mijn adolescentie last van deze neurose. Om mijn pijn maar niet te hoeven voelen ging ik jarenlang dwangmatig sporten. Ook ging ik elke dag blowen om mijzelf te verdoven. Daarbij kreeg ik ook last van depressies en enorme faalangsten. Ik legde de lat toen wel enorm hoog voor mijzelf. Op een gegeven moment was ik de wanhoop nabij en ben ik hulp gaan zoeken bij een kliniek speciaal voor o.c.d. Daar moest ik ook stoppen met blowen.
Door de enorme druk die ik toen voelde en mede door intensieve therapieën kreeg ik na twee weken behandeling mijn eerste zware psychose. Ik belandde daardoor in een psychiatrische inrichting waar mijn eerste psychose nog 6 maanden voortduurde… Ik werd zwaar onder de medicijnen gestopt en het was werkelijk allemaal een hel…
Na de eerste psychose kreeg ik intensieve therapieën en probeerde ik te copen met mijn nieuwe kwetsbaarheid. Het waren moeilijke jaren vol angsten, paniekaanvallen, heel veel verdriet, pijn, onmacht, woede en steeds terugkerende psychoses, zo’n 55 stuks – 29 jaar lang, waarvan 7 hele zwaren. De bijwerkingen van de zware medicijnen waren werkelijk afschuwelijk… ik kwam o.a. ruim 35 kilo aan en leefde afgevlakt in een cocon. Ook kreeg ik daarna last van manieën en zware depressies en de dwangneurose was ook nog steeds aanwezig. De zware medicijnen met al hun nare bijwerkingen eisten hun tol na al die jaren van slikken. Het lijf was op, ik was op…. De GGZ zei dat dit mijn nieuwe leven was en dat ik dit maar moest accepteren, dat ik dus mijn hele leven deze zware medicijnen moest slikken. Dit was onacceptabel voor mij en ik deed een serieuze suïcidepoging die ik maar net overleefde…
Ik worstelde mij weer naar boven dankzij mijn moeder en de juiste therapeuten. De jaren die volgden waren zwaar en moeizaam, en net toen ik een beetje leerde te copen met mijn kwetsbaarheid kreeg ik door een tekenbeet de ziekte van Lyme… Wat was ik lichamelijk ziek al die jaren. Drie jaar verder kreeg ik door een leaky gut, de toxines van de Lymebacterie en de zware metalen in mijn lijf elektrohypersensitiviteit (EHS). Ik kon geen mobiele telefoon meer gebruiken of in de buurt van wifi komen zonder last te krijgen van zware hoofdpijnen en pijn in mijn hersenen. In het begin van de ziekte van Lyme was ik zo erg ziek dat het kantje boord was en ik de bekende tunnel met aan het einde licht heb gezien…
Maar het werd – naast mijn zieke lichaam en de toen nog steeds terugkerende psychoses – vooral een gevecht om onderscheid te maken tussen waan en werkelijkheid. Om dit op te lossen deed ik veel grondingsoefeningen (o.a. yoga) om te aarden en besloot vanaf toen nog meer te mediteren (hoewel ik dit al dagelijks deed) om mijzelf eruit te laten komen en mijzelf te genezen. Toen ik destijds op de Malediven woonde leerde een collega mij de kracht van meditatie.
Het kwam vooral door de meditaties dat ik meer naar mijn Hogere Zelf leerde te luisteren. Ook leerde ik om te gaan met het “Veld, de Bron” waar we ons allemaal in bevinden en deel van zijn, en waar we wel of niet bewust van zijn. Ik heb altijd de intentie gehad om mijn lijden op te heffen. Ik richtte mij op de Vier Edele Waarheden van het boeddhisme: 1. Er is lijden 2. Er is een oorzaak van het lijden 3. Er kan een eind komen aan het lijden 4. Er is een pad dat leidt tot het opheffen van lijden en de oorzaken van lijden.
Door de meditaties elke dag jaar in jaar uit te doen verhoogde ik langzaam mijn bewustzijn en versterkte ik mijn intuïtieve vermogen. Ik leerde om te gaan met het “Veld, de Bron”, met de lessen die ze mij gaven en al die hulp die ze mij boden. Ik ging diep door mijn angsten heen… Het is eigenlijk allemaal energie en er bewust van worden hoe daarmee om te gaan. Einstein schreef er al over destijds. Ik werd geïnspireerd door het boeddhisme met al haar prachtige kennis om het lijden op te lossen in onszelf. Ik leerde veel van de Dharma. Daarnaast heb ik erg veel zelfhulpboeken gelezen en bestudeerd en verdiepte ik mij diep in spiritualiteit.
Mijn geloof werd steeds sterker toen ik daadwerkelijk ervoer dat ik echt hulp van het Universum kreeg – hoe bijzonder en magisch was dat 😉 Ik besloot mij steeds meer op de hoogste trilling van de kosmos te richten, de LIEFDE, om mijn eigen demonen te verslaan en de donkere kant te weren uit mijn lichaam en aura. Ik leerde om te gaan met mijn erfgoed. Ik maakte mij los van wat mij niet diende, datgene dat zo diep verdrongen was in mij. Het kostte mij veel oefening en vertrouwen om mij dit eigen te maken… Uiteindelijk leerde ik ook nog de donkere kant van het leven te omarmen en te accepteren dat ook hij bij het leven hoort. En bovendien niet zo donker is als hij lijkt. Dit alles bij elkaar wierp langzaam maar zeker zijn vruchten af.
Mijn pad werd lichter en lichter en ik bestudeerde het non-dualisme de Advaita Vedanta en leerde het non-duale pad daarbij te bewandelen. Het streven naar Verlichting is altijd mijn diepste intentie geweest.
Wat ik vooral geleerd heb van deze moeilijke en zware reis is dat er altijd hoop is en dat ik nooit alleen ben geweest, en dat het “Veld, de Bron” van Liefde altijd aanwezig is om je te helpen als je daarom vraagt. Ik leerde dat alles in verbinding staat met elkaar. Maar ik heb vooral geleerd om van mijzelf te houden en te leren inzien wie ik werkelijk in essentie ben en dat ik ertoe doe. We zijn allemaal spirituele wezens met een onbegrensd bewustzijn in een tijdelijk fysiek lichaam om onze lessen hier als Ziel te leren en te ervaren op onze prachtige planeet Moeder Aarde. En iedereen doet dat op zijn eigen wijze.
Ik ben zelf iemand die veel waarde hecht aan eerlijkheid, oprechtheid, mededogen en compassie. Dit is wie ik ben, waar ik voor sta en wat ik graag wil uitdragen…Hierdoor ben ik zeer DANKBAAR dat ik leef en besta en dat het “Veld, de Bron” altijd bij mijn zijde is om te helpen en te dienen.
Heel graag wil ik al mijn kennis van de afgelopen 33 jaar van mijn levenspad doorgeven aan mensen die hulp vragen en voor wie ik wellicht iets kan proberen te betekenen d.m.v. deze website, vooral om deze medereizigers hun pad hopelijk wat te kunnen verlichten…. en ze te laten inzien hoe kostbaar het leven is en hoe magisch mooi het ook kan zijn!!
Er is altijd HOOP, LICHT en LIEFDE, ook op jouw pad!!
Hartegroet,
Pim van Raalte