De waarnemer

Gedachten komen en gaan daar valt niet aan onderuit te komen dat weten we allemaal.

Maar het lijden ontstaat als we ons continue identificeren met onze gedachten en er de discussie mee aangaan, de interactie dus.

Er vindt dus een identificatie plaats met het denken, een identificatie met de gedachten.

Continu met je gedachten identificeren veroorzaakt lijden. Zo is er nooit rust en kalmte in de geest waar het ego overheerst.

Het ego herken je aan: macht willen hebben, de controle willen hebben, in de weerstand gaan, hecht aan prestaties, winnen, populair willen zijn. Maar is vaak angstig en onzeker, voelt zich ook vaak aangevallen en wil vaak gelijk krijgen, voelt zich bedreigd en wil zichzelf beschermen, maar is eigenlijk heel onzeker en ook dus kwetsbaar.

Liefde verbindt zich in het geheel niet met zulke dingen. Liefde is vrijheid van dit alles: een warme genegenheid van de acceptatie van dualiteit en is een onuitputtelijk bron van interzijn, een uitdrukking van je ware essentie, verbonden met de Bron van alles wat is, verbonden met de Creator.

De enige manier om uit het lijden te komen van het denken en de identificatie met het ego leren los te laten, is te oefenen om afstand van de gedachten te nemen.

Je kijkt als het waren door een venster en neemt de gedachten waar als de waarnemer. Je bent hier de getuigen van de gedachten zonder enige interactie met ze aan te gaan. Je slaat ze gade meer niet.

Hierdoor ontstaat er op den duur na veel oefenen geen respons te geven op je gedachten meer ruimte tussen je gedachtes. Je gedachten kun je zien als wolkjes die voorbij drijven, maar je focust je op de ruimte tussen de gedachten. Daar is de leegte waar alles verbonden is en daar liggen ook de antwoorden.

Zolang je dus de waarnemer, de toeschouwer de getuige blijft van je gedachte en er geen interactie mee aangaat ontstaat er op den duur ruimte om in contact te komen met je ware Zelf oftewel je Hogere Zelf.

Het Hoger Zelf is verbonden met de Bron het collectieve “Veld” waar een schat van waarde en kennis ligt. Deze kennis is altijd voorradig en waar je contact mee kunt leren maken door de stilte in te gaan.

Je kunt de stilte bewerkstelligen door middel van meditatie en/of in de natuur te zijn dicht bij de energie van Moeder Aarde, zoals b.v. het bos.

Op een gegeven moment hoor je na veel oefenen tussen de gedachten door de antwoorden van je Hogere Zelf, het Goddelijke in jou. De intonatie van de trilling van de gedachten van het Hogere Zelf is nooit dwingend daar herken je hem aan. Hij is liefdevol en steunend. Het is hier de verbondenheid met de Bron wat je voelt, hoort en kunt waarnemen. Hier kun je de liefdevolle steun krijgen en hulp op je pad.

Zo is het ook mogelijk daar de antwoorden op je levensvragen te krijgen, en ook dus de oorzaak van je lijden…

De stilte is essentieel voor ons voortbestaan want het denken is nu intussen uit geëvalueerd.

Hoe meer je dus afstand neemt van je gedachten hoe overzichtelijker het wordt in je hoofd maar ook ruimer, zelfs veel ruimer. Je merkt als de interactie wegblijft er een serene rust voor in de plaats komt. Je kijkt vanuit een overview en vandaaruit zie je gedachten komen en gaan zonder er over te oordelen. De rust die je voelt en de eenheid daarmee, bevindt zich in een onmetelijke ruimte waar jij een onderdeel van bent een onderdeel van het geheel. Die ene druppel in die oceaan uniek, maar toch de gehele oceaan.

Zolang er nog dus een identificatie met het ego plaatsvind is er lijden.

Maar als je leert de stilte in te gaan zul je uiteindelijk vinden wat je zocht en wat daar ligt verborgen: het ontwaken uit de illusie van het ego…